Judith Janssen liep voor de vijfde keer de Nijmeegse Vierdaagse. Dit jaar voor het eerst het ‘koningsnummer’: 50 kilometer per dag. Een verslag over afzien, een uitvallende vriendin en tranen bij de finish.
Vier dagen, 50 kilometer lopen. Hoe zwaar kan dat nou zijn? Ik had al immers vier keer ‘de 40 kilometerafstand’ gewandeld tijdens de Nijmeegse Vierdaagse. Die paar kilometer per dag meer zouden niet veel pittiger zijn, toch? Bovendien hou ik wel van wat extra uitdaging.
Dus schreef ik me samen met een vriendin in voor de 50 kilometer, de langste afstand van de Nijmeegse Vierdaagse. Een afstand die verplicht is voor mannen onder de 50 jaar, maar vrijwillig voor ieder ander. Een afstand ook die steeds populairder wordt onder vrouwen; ruim 2000 vrouwen liepen dit jaar de ’50’.
Eind maart ging ik trainen, wandelde een paar keer de afstand van ruim 40 kilometer en eind juli ..hoppa.. richting Nijmegen. In mijn tas zoals elke jaar dezelfde onmisbare wandelspullen: Drie paar wandelschoenen, 8 paar wandelsokken, wandelwol (wonderspul) en zalf. O ja, en paracetamol. Die les heb ik een paar jaar eerder geleerd: pijn aan de pootjes of ander ongemak? Slik paracetamol. Ik ken wandelaars die ze zelfs preventief innemen.
Dag één begon voortvarend, maar eindigde in ellende.
Om 02.00 uur ging de wekker, ruim een uur later gingen we op weg van het hotel in Mill naar het station in Cuijk om tegen vier uur aan de start te verschijnen – en met ons duizenden anderen. En ja, ook de vijfde keer is de eerste dag spannend. Wennen ook. Hoe voelen de voeten? Is het niet te heet? Waar kan ik plassen?
Energie
En hoewel ik voortvarend begon, kwam na 42 kilometer uit het niets de man met de hamer.
Brandende voeten, stijve kuiten, gloeiende tenen. Bij elke stap ongemak. Nondeju… waar was ik aan begonnen? ‘Waarom doe ik dit?’, ‘Wat is hier nog leuk aan?’ Ik zei het niet hardop, maar dacht het wel. Met de finish van de eerste dag in zicht, dacht ik serieus na over een aftocht. Dit nog drie dagen? Dacht het niet.
En toch stond ik er die ochtend erna om 04.00 uur weer. Opgeven is geen optie, zei het stemmetje in mijn hoofd. Bovendien was de pijn gezakt, voelde mijn benen weer goed en had ik die paar uurtjes heerlijk geslapen. En ik wist ook: als ik deze dag overleef, is de kans groot dat ik de vierdaagse zou uitlopen.
Ik overleefde.
Mijn lichaam leek gewend te raken aan de ontberingen die het moest ondergaan. En daarnaast, al die duizenden uitzinnige mensen langs de kant geven een energie van heb ik jou daar. Naast de fysieke uitdaging is dat ook een reden dat ik meewandel.
De vierdaagse in Nijmegen haalt het beste uit de mens. Want tegenover al het gedram, geklaag en gescheld wat ik online vaak tegenkom, valt er tijdens de vierdaagse geen onvertogen woord. Nooit. Mensen zijn aardig, geven water en eten, juichen alsof ze straks zelf over de finish gaan. De meeste mensen deugen, dan helemaal.
Stoppen
Op dag drie viel mijn vriendin uit. Ze liep nog 25 kilometer met blaren en wonden, daarna kon ze niet meer. In Gennep bleef ze huilend achter. Stoppen is vaak moeilijker dan doorgaan. Maar tegen blaren kan zelfs de best geoefende loper – zij is er eentje van- niet op.
De rest van de vierdaagse liep ik in mijn uppie.
Wie het parcours van 50 kilometer loopt, moet extra – vaak saaie- lussen maken om aan die kilometers te komen. En dus wandelde ik dit jaar door Arnhem en door dorpen en over dijken die ik de jaren ervoor niet zag. Soms sjokkend achter de menigte aan, vaak juichend en zwaaiend naar de mensen aan de kant.
En voor je het weet: De laatste dag. De mooiste dag. De indrukwekkendste ook. Voor het eerst in mijn eentje aan de start. Voor het eerst alleen over de finish, waar ik gelukkig wel mijn vrienden zou treffen die 40 kilometer liepen. Iets na drie uur wandelde ik over de eindstreep. De pijn was weg, ik voelde alleen nog maar trots dat het was gelukt. Tranen van vreugde. Weer een grens verlegd.
De rest van de avond dansten mijn vrienden en ik in Nijmegen in een kroeg, tot de laatste trein me weer naar huis bracht.
