Samen met mijn voetbalvriend Peter liep ik dit jaar voor het eerst de Nijmeegse Vierdaagse: vier dagen, telkens veertig kilometer. Voor Peter was het al de vijfde keer en zijn ervaring hielp mij enorm om de spanning en onzekerheid van zo’n meerdaagse tocht te temperen.
De Vierdaagse stond al jaren op mijn wensenlijstje. Na mijn pensionering had ik eindelijk de tijd om me goed voor te bereiden. Het besluit om mee te doen was snel genomen, maar een startbewijs bemachtigen bleek een heel ander verhaal. Met een maximum van 47.000 deelnemers en voorrang voor wandelaars die de afgelopen tien jaar al eens succesvol hadden deelgenomen, was het dringen geblazen. Op 9 februari om 10.00 uur zat ik samen met duizenden anderen klaar achter de computer voor één van de 2362 beschikbare tickets. Helaas belandde ik op plek 4440 van de wachtlijst. De statistieken van voorgaande jaren gaven weinig hoop — een flinke teleurstelling.
Maar soms zit het mee: door onverwacht veel afmeldingen kreeg ik op 1 juni, vlak voor de deadline, tóch het heuglijke nieuws dat ik mocht inschrijven. Dat was snel geregeld en de echte voorbereiding kon beginnen.
We trainden intensief door deel te nemen aan lokale wandeltochten in Panningen en Venray — prachtige routes, en ideaal om kilometers te maken.
De aanloop naar de start
Op de zondag vóór de officiële start reisden we naar de Wedren in Nijmegen om ons startbewijs op te halen. Daar besef je pas écht dat je deelneemt aan het grootste meerdaagse wandelevenement ter wereld. Ondanks de enorme drukte verliep alles dankzij de strakke organisatie vlot, en konden we na veertig minuten weer huiswaarts keren.
Omdat ik me laat had ingeschreven, kozen we ervoor om elke dag met de trein op en neer te reizen. Dat betekende vroeg op: de eerste trein vanuit Blerick vertrekt om vijf uur. Maar slapen in je eigen bed is goud waard — zeker als je vier dagen achter elkaar veertig kilometer moet lopen.
De vier dagen
Dag 1 – Dag van Elst
Een prachtige route door de Betuwe.
Dag 2 – Dag van Wijchen
Door het Land van Maas en Waal, met Roze Woensdag als feestelijk hoogtepunt.
Dag 3 – Dag van Groesbeek
De heuvels, de Zevenheuvelenweg, en een overweldigende sfeer.
Dag 4 – Dag van Cuijk
Over de pontonbrug, langs de Maas, en de glorieuze intocht via de Via Gladiola.
Ondanks een goede voorbereiding is vier keer veertig kilometer geen kleinigheid. De enorme massa wandelaars maakt het soms lastig om je eigen ritme te vinden. Maar de sfeer tilt je letterlijk vooruit. Vanaf de eerste meters was er muziek, aanmoediging en feest — zelfs vroeg in de ochtend. Niet alleen Nijmegen viert zeven dagen feest; bijna alle dorpen langs de route doen enthousiast mee.
Er waren talloze hoogtepunten, maar deze sprongen er voor mij uit:
Roze Woensdag (dag 2)
Nijmegen verandert voor één dag in de regenbooghoofdstad van Nederland. Overal roze feesten, dragshows, DJ‑sets en veel wandelaars in roze kleding. Een vrolijke, warme dag.
Zevenheuvelenweg (dag 3)
De iconische heuvelroute, met prachtige uitzichten en rijen dik publiek. Veel lopers hadden het zwaar, maar de aanmoedigingen waren hartverwarmend.
Intocht in Nijmegen (dag 3)
De Witte wijk en even verderop de Rode wijk: straten versierd in wit en rood, bewoners in bijpassende kleding, een werkelijk prachtige beleving. Een magisch moment na een enerverende dag.
De pontonbrug in Cuijk (dag 4)
Een indrukwekkende oversteek over de Maas via een speciaal voor de wandelaars aangelegde brug. Ook hier feest, muziek en een zee van toeschouwers.
Via Gladiola (dag 4)
Dit is de heilige grond van de Vierdaagse.
De St. Annastraat verandert in een kilometerslange erehaag. Gladiolen, muziek, gejuich en natuurlijk aan het einde het felbegeerde Vierdaags kruisje. Ik had niet verwacht dat dat kleine kruisje zó veel zou betekenen.
Na elke wandeldag kwamen we samen op de Wedren. Dat dagelijkse minifeestje met een zeer ontspannen sfeer, welverdiend biertje en gesprekken met andere lopers, was telkens een heerlijke afsluiting.
Tot slot
Mijn eerste Nijmeegse Vierdaagse was een unieke ervaring: prachtige routes, veel contact met medelopers en onafgebroken aanmoedigingen van het publiek. Voor mij is één ding zeker: dit smaakt naar meer.
Frans van den Kerkhof
