Ontstaan Viaduct!
“Zeg maar Viaduct dat is ook een moeilijk woord…” Deze uitspraak uit de studententijd van de 70-er jaren was de basis voor de naamgeving van de vriendenclub die formeel al sinds 1966 bestaat. In hun telling houdt de vriendenclub de middelbareschool-tijd aan.
Informeel bestaat de groep langer zelfs: een viertal jongens vanuit Rinkesfort en Heeske waren al vrienden vanaf de kleuterschool. Tijdens de lagere schooltijd werd de groep uitgebreid met 2 kereltjes en tijdens de middelbare schoolperiode sloten nog 3 maatjes aan en het 9-tal was compleet.
Bert van Dijk, Jo vd Kerkhof, Mart Niëns, Piet Crienen, Piet Maassen, Ton vd Kerkhof, Wiel Lintjens, Wiel Wijnen en Wim Hermans (in alfabetische volgorde) bleven vanaf dat moment een vaste vriendenclub. De naam Viaduct werd wat later gekozen omdat deze gevraagd werd voor sporttoernooien waar deze groep van actieve sporters veelvuldig aan deel nam.
In de studententijd van toen werd iemand die wat interessant wilde doen over zijn studie al snel op zijn plek gezet met de opmerking “Zeg maar Viaduct, dat is ook een moeilijk woord…”. Ofwel: doe maar gewoon! Toen er bij de aanmelding van een handbaltoernooi dus een groepsnaam gevraagd werd is ter plekke spontaan Viaduct geroepen. En zo heet de groep nu nog steeds.
Helaas moest Viaduct in 2013 en in 2017 afscheid nemen van Wiel Wijnen en Piet Maessen die veel te vroeg zijn overleden. Inmiddels bestaat vriendenclub Viaduct uit zeven 70-ers, met partners, kinderen en kleinkinderen. Regelmatig sluiten vrienden of vriendinnen van de groep aan bij een activiteit. Zo ook bij de optocht.
Dit jaar beleeft Viaduct dus zijn 60-jarig bestaan. Daarover in een latere editie meer.
Ruim 50 jaar deelnemer in de optocht Maasbree!
Het eerste optreden in 1968 van onze groep tieners was ingegeven door volwassenen uit de buurt het Heeske.
De pastoor had in de kerk verteld (wij hadden dat blijkbaar gemist… ) over een vakantie in Spanje waar hij met een collega bedrogen was door een taxichauffeur met een slechte auto op weg naar een stierenarena en die veel te dure benzine rekende…
Dat gingen we toen, met een oude auto op sleeptouw achter een tractor verkleed uitbeelden. Én met een spel natuurlijk over autopech en boze pastoors.
Typerend voor dat eerste optreden was dat we meteen met de actualiteit bezig waren en er een eigen draai aan gaven die we verstandiger vonden dan de tips die we hadden gekregen…
Zo maakten we van de aangereikte tekst “dos litros gazolinos” een Breetse tekst waarvan we dachten dat die veel duidelijker was voor de mensen: “tienos litros benzienos…” En van de tekst “Breetse pastoers bedrogen” maakten wij “Britse pastoers verneukt…” wat niet bij iedereen het zelfde beoogde effect had overigens… De toeschouwers snapten de teksten gelukkig wél (al waren de oorspronkelijk aangereikte teksten veel beter geweest, haha). Er werd flink gelachen om ons spel. Dat was een mooie opsteker.
Enkele jaren later in 1977 deden we als groep mee met als onderwerp “Venlo, stedje van…” in een periode dat Venlo in een ongunstig daglicht stond door allerlei delicten. Daar hoorde humoristisch spel en passende muziek bij. Het lied Venlo Stedje van Lol en Plezeer speelden we af tijdens het spel waarin we een gewonde afvoerden en verpleegden. Saillant detail: het bloed dat uit de gewonde druppelde hadden we gemaakt van tomatensoep (…).
Ook nu merkten we dat het spel in combinatie met de muziek het publiek boeide en vermaakte.
Deze twee voorbeelden waren voor ons de basis om vaker met ons eigen concept en eigen invulling als vriendenclub mee te doen aan de optocht in Maasbree. Met het optochtmotto hoog in ons vaandel: Meidoon is nag schoëner den naeve de kank staon!
Dat heeft in de jaren daarna een duidelijk vervolg gekregen. We hadden inmiddels als vriendenclub al een redelijk druk jaarprogramma met vele activiteiten waarbij het deelnemen aan sporttoernooien ook veelvuldig gepland stond.
Op onze jaarlijkse Viaduct-NieJaorsvergadering (die we vanaf het prille begin hielden en tot heden nog houden) kwam als vast agendapunt “idee optocht”. In deze ludieke vergadering werd altijd veel “gestraeveld” en flink “euverdreve” en moesten de leden regelmatig tot de orde geroepen worden en volgde de ene na de andere stemming om besluiten te nemen. Het agendapunt Optocht leverde dan ook altijd volop discussie en kritische noten. Want als we meededen moesten we samen achter het idee staan en het publiek moet er om kunnen lachen. “Humor is altiëd doorslaaggaevend”
In de jaren die volgden hebben we gekozen voor deelname bij de categorie groepen. Heel soms zelfs vanwege de actualiteit van meer onderwerpen deelname bij Einzelgängers, Duo’s, en Kleine Groepen gelijktijdig.
In de periode jaren 80/90 was het voor optochtdeelname Viaduct een extra uitdaging omdat dat 4 leden van de groep Viaduct van 9 vrienden actief waren in het bestuur en raad van CV D’n Hab en anderen daarin een ondersteunende taak hadden. Toch werd er consequent aan de Britse optocht deelgenomen. Eerst via de kleine(re) groepen en later deden de “geüniformeerde” Viaducters door goede afspraken met CV D’n Hab ook voortaan mee.
Diverse mooie momenten van toen gaven tot nu steeds weer animo, opstekers, sprekende reacties, kritische noten, maar vooral: Mee blijven doen zolang de mensen langs de kant dit leuk vinden, lachen , roepen, klappen… Dat geeft ook ons als deelnemer van toen tot nu een geweldige stimulans! En dat geldt zonder enige twijfel voor allen die de optocht vormen!
Wij zijn gestart als groepje, oriënterend, belevend, genietend van het publiek. Het virus heeft ons gepakt en we zijn doorgegaan. Het Gifmonster van Tans(verontreinigingspaniek in Baarlo) werd een van de mooie ervaringen en successen en leverde naast de lovende reacties uit het publiek een 1e plek op. Een bevriende en ervaren optochtsgroep zei tegen ons: “leuk dat jullie succes hebben bij de groepen, maar de bij de Wagens dat is heel anders en veel moelijker!”
Een jaar later deden we mee bij de Wagens met het onderwerp “De Hônksenquete- Bezeikerie” over een gemeentelijke burgerpeiling dat jaar over hondenbelasting waar een fout in zat. De Honden in de pakken speelden het spel. De “bezeikerie” kreeg een extra staartje ehh… straaltje door een verborgen ruitenwissersproeier richting toeschouwers te laten spuiten in het spel. Hilariteit verzekerd. Meteen een 1e prijs bij de wagens!
Wat een ervaring! Extra leuk was dat de groep die ons vertelde dat dit zo’n moeilijke categorie was ons vooraf spontaan en gniffelend de hondepakken leende. “Dao hebbe die noow nach altiëd spiët van”. Dat horen we vandaag nog steeds. Zo vormde 1989 na zo’n 20 jaar deelname bij de groepen dus de omslag naar de Wagens. Ruim 20 jaar hebben we vervolgens deelgenomen bij de categorie Wagens. De bewegingstechniek was bij Viaduct nooit electronisch of hydraulisch maar altijd menswerk. Elk jaar zat er wel iemand in het bouwsel om de bewegingen van bouwsels uit te voeren. Na de optocht zag je dan ook regelmatig zelfs bij vrieskou 1 of 2 mensen uitstappen die helemaal oververhit en nat bezweet waren(…) Een aantal jaren werd er zelfs zo fanatiek gebouwd dat we ons idee op 2 wagens achter elkaar gingen uitbeelden. Het spel en de muziek waren de verbinding en gaven de lacheffecten.
In die periode mochten we 3 keer achter elkaar de hoofdprijs meenemen. Het onderwerp over het vertrek van onze pastoor (Thijssen) was een van die uitvoeringen: Pestoër zien lètste Hoëgmis. Pastoor Thijssen stond langs de kant te schateren van het lachen en vroeg naderhand of we hem niet vaker konden vervangen…
De laatste 15 jaren hebben we ons weer gericht op uitvoeringen in de categorie grote groepen. Elk jaar zeggen we op de Viaduct-Niejaorsvergadering: “Jônges, wat doon we? Waere we te aod vur d’n optoch? Nae! As we ein leuk idee hebbe woe de minse öm kinnen lache doon we wer mei! Want meidoon is nag schoëner den naeve de kank staon!” Vorig jaar hebben we genoten bij de Fatbike-act en dit jaar met “Neet riëp vur Knarrenhoof, ôs laeve is nach ein achbaan”. We hebben er nog steeds veel plezier in met de groep.
Al genieten we ook elk jaar minstens zoveel van de andere deelnemers en zeker van de jongeren die zo fanatiek meebouwen aan de optocht in Bree. Een optocht met altijd veel en enthousiast publiek, zelfs dit jaar na de wolkbreuk!
Dus wie weet, volgend jaar weer?
“Nog iëne dan…?”
Namens Vriendenclub Viaduct
Wim Hermans
