Door: Wim Hermans
Drone gespot boven de Veldsehuizen – paniek in Maasbree?
Op zaterdag 5 september werd er een drone gesignaleerd boven de Veldsehuizen.
Reden voor paniek? Nee hoor! Er werden opnames gemaakt van een heel bijzonder en feestelijk moment:
Vriendenclub Viaduct viert 60-jarig jubileum
Viaduct? Ja Viaduct! Hoe komt een vriendenclub aan zo’n naam? Woonden leden van de groep bij een viaduct in de buurt? Een symbolische naam? Zou zomaar allemaal mogelijk kunnen zijn maar de werkelijkheid was anders.
“Zeg maar Viaduct dat is ook een moeilijk woord…” Deze uitspraak uit de studententijd van de70-er jaren, was de basis voor de naamgeving van de vriendenclub. Het gezegde werd gebruikt als iemand interessant deed en het betekende zoiets als “doe maar gewoon, geen kapsones”. De vriendenclub die eigenlijk al wat eerder bestond houdt in hun formele telling de middelbare-schooltijd in 1966 aan.
Het begon ooit klein. Vier jongens uit Rinkesfort en Heeske (Wiel Wijnen, Wim Hermans, Jo en Ton van den Kerkhof) waren bevriend vanaf de kleuterschool. Op de lagere school kwamen er twee makkers bij (Piet Maassen en Piet Crienen), op de middelbare nog drie (Mart Niëns, Wiel Lintjens en Bert van Dijk).
De vriendenclub was nu compleet. Deze groep van negen vormde de vriendenclub Viaduct die nu 60 jaar bestaat. De naam Viaduct was er trouwens niet meteen. Nee, deze werd spontaan gekozen toen er bij deelname aan een sporttoernooi een groepsnaam opgegeven moest worden: doe maar Viaduct!
Inmiddels viert de club dus al het diamanten jubileum. Dat is op zichzelf al een prestatie. Want vriendschappen die zolang standhouden, zijn zeldzaam. Het leven dendert door: banen, verenigingen, gezinnen, verplichtingen, verhuizingen, drukte. Maar Viaduct bleef bestaan. Alsof er een geheim recept was: veel lol maken, humor, samen veel beleven en vooral elkaar blijven opzoeken.
Van kleuters tot opa’s
Wie Viaduct alleen ziet als een clubje van bevriende mannen, heeft het helemaal mis. Partners, kinderen en kleinkinderen – ze zijn allemaal onderdeel geworden van de Viaductfamilie. Helaas hebben ze veel te vroeg al afscheid moeten nemen van de vrienden Wiel Wijnen en Piet Maessen. Hun namen en herinneringen blijven leven binnen de club. Dat past bij Viaduct: verbondenheid gaat niet alleen over wie er vandaag bij is, maar ook over wie erbij hóórde.
Op de jubileumdag van 5 september was dat prachtig zichtbaar. Het was geen feestje voor alleen de mannen van Viaduct. Nee, het was een familiedag voor iedereen die bij Viaduct hoort. Van baby tot zeventiger. Van verhalenvertellers tot een nieuwe generatie die heel graag meedoet en vooral ook mee organiseert. Van jong tot ouder. De kleuters van toen zijn nu zelf de opa’s van de vriendengroep.
Op het jubileumfeest was ieder die er maar even bij kon zijn aanwezig : 75 van de in totaal 81 Viaducters. Dan moet er wel sprake zijn van een heel speciale band.
Er werd gespeeld, gelachen, gegeten, gedronken. Er was competitie – want Viaduct zonder sport-en spelfanatisme dat kan niet– maar vooral ook veel plezier. Oude verhalen kregen nieuwe versies, waarbij de waarheid zoals altijd ondergeschikt was aan de amusementswaarde. Saillant detail is ook dat sommige bijzondere verhalen over vroeger elk jaar specialer en sterker worden. Een mooi voorbeeld daarvan is de traditie dat vanaf de middelbare school tot heden altijd allemaal hun verjaardag een apart houden voor de mannen onder elkaar. Altijd op vrijdag. Altijd met arretjescake. Altijd en nog steeds tot in de kleine uurtjes discussies, herinneringen en de sterke verhalen.
Vastelaovend – diepgeworteld en generatiebreed
De betrokkenheid bij de Vastelaovend bij Viaduct is enorm. Niet alleen de optocht speelt hierin een grote rol. Het Vastelaovendvirus zat er al van kleins af aan in.
Vroeger als kind allemaal als cowboy verkleed en complete schijngevechten leveren totdat alle polvertjes op waren. En dan langs de deur om liedjes te zingen voor snoep of nog liever wat kleingeld om “nieje pölverkes te kaupe”.
Wat jaren later zaten zes Viaducters in de jeugdraad, één werd jeugdprins. Nog wat later was een viertal actief in bestuur en Raad van 11 van de carnavalsvereniging. Maar liefst drie Viaducters waren prins van D’n Hab, allen in de vorige eeuw. Recent hun drie zoons inmiddels ook weer prins. Deze tweede generatie leverde eerder ook al 3 keer een jeugdprins.
Humor als verbindende rode draad
Van jongs af aan deed de groep mee aan de optocht in Maasbree. Beginnend als tieners met een oude auto, vervolgens vaste deelnemer bij de groepen. Daarna jarenlang als wagenbouwers, met een aantal keren met meerdere wagens achter elkaar. De laatste jaren weer als groep. Ruim 50 jaar vaste deelnemers in de optocht.
Met humor, muziek en vooral ludiek spel werd bij het publiek op de lachspieren gewerkt. Dit groeide wel uit tot een echt keurmerk van Viaduct. De actualiteit werd steeds weer met kwinkslagen en de nodige zelfspot op de korrel genomen. Uiteraard altijd voorzien van de typische Viaductsaus die het spel en de muziek verbond.
Sprekende voorbeelden van actualiteit met een knipoog waren: het statenballet van Mat Nellen, de letste mis van pestoer Thijssen, een persiflage op de herindelingshectiek: naar Helden of naar Venlo en recent bijvoorbeeld De Vetbikes en De Achbaan.
Humor loopt ook buiten de Vastelaovend als een rode draad door de Viaductgeschiedenis.
Ook de jaarlijkse Nieuwjaarsvergadering bij Niëns(tegenwoordig bij De Pool) past in dat plaatje en is uitgegroeid tot een eigen speciaal ritueel binnen de club. Zo ontstond een jaarlijkse traditie van jaren tot vandaag de dag.
Sjraar Niëns zorgde voor een keurig aangeklede vergadertafel met wit laken en fles champagne. De Viaducters startten altijd stipt op tijd (een laatkomer had meteen een boete aan zijn broek). In die nieuwjaarsvergadering werd altijd een strak protocol gehanteerd en het was voor sommigen een sport dit te laten ontsporen. Dit was een garantie voor hilariteit, verhitte discussies, streng afhameren van agendapunten en vele stemmingsrondes over de voorstellen. Allemaal met als doel om het activiteitenprogramma van het komende jaar te bedenken en de taken te verdelen. En dit op Nieuwjaarsdag in de kroeg met andere nieuwjaarsgasten, die in het begin verbaasd kwamen kijken wat er toch aan de hand was en vervolgens geamuseerd deze vergadergekkigheid kwamen onderbreken met hun nieuwjaarswensen. Even vergadering schorsen dus…
Sport – fanatiek, winnaarsmentaliteit maar vooral meedoen… altijd met een pilske
Sport was voor de hele groep altijd een bindmiddel. De Viaducters waren allen fanatiek bij hun verenigingen en waren samen zeer actief in de deelname aan de jaarlijkse sporttoernooien. Regelmatig werd hierin samen de finalepoule bereikt en het legendarische Propagandatoernooi van de handbalclub werd meer dan tien keer gewonnen.
Fanatiek meedoen en willen winnen, maar vooral in het meebeleven van de “derde helft” samen met de andere deelnemers ging de groep regelmatig tot het gaatje.
Uitgaan: van de kiët op Rinkesfort naar tafelvoetbal bij Niëns en disco bij Ben in Baarlo
In de jeugdjaren was het uitgaansritme duidelijk: De vrienden hadden bij Jac en Lies Benders op Rinkesfort een kiët ingericht: Happy Home! Dat was het trefpunt in het weekend en in vakanties. Muziek draaien in het zelf gefabriceerde discohokje met platenspeler. Hard meezingen, moppen vertellen en veel lol maken.
En dan was het tijd om uit te gaan: eerst even naar Niens tafelvoetballen, dan op de brommers naar Ben in Baarlo (Café Centraal). Daar werden op de muziek van de DJ’s weer veel Top40 nummers meegezongen, veel gepraat en uiteraard de dorst gelest.
Later verplaatste het uitgaan zich naar Kubke, door verkeringen en dansen.
Een deel van de Viaducters moest in militaire dienst. Dat beperkte de uitgaansbewegingen uiteraard flink. Op zondagavond zaten bij Niëns in het café dan steevast 4 sip kijkende soldaten in uniform. Klaar voor de bus van 22.00 uur om zich te melden bij hun kazerne. Stevig mopperend dat het toch zo enorm balen was die militaire dienst en ze zich te pletter verveelden. De rest van de groep zwaaide hun dan netjes uit en zodra de soldaatjes de deur achter zich dicht hadden gemaakt ging het plezier in het café weer volop verder.
Jaren later, toen ze hun baret al lang ingeleverd hadden, vertelden die sippe Viaducters van toen regelmatig de sterkste verhalen over die geweldig mooie en spannende diensttijd.
Voortschrijdend inzicht wellicht. Tja, het kan verkeren…
Op vakantie – start de brommers maar
Alle vrienden kwamen uit gezinnen met een familiebedrijf. Dat betekende dus altijd na school en in weekenden en vakanties thuis mee aanpakken.
Dat gebeurde dan ook volop: in het veld, op de boerderij, in ’t café, op de tractor en de werkplaats.
Van echt vakantie was dus maar zelden sprake. Toch lukte het af en toe om in de zomer even met zijn allen een kort weekje samen op pad te gaan.
Samen op vakantie was dus meer uitzondering dan regel.
De verhalen over die enkele vakanties samen zijn ook een typisch voorbeeld van hoe er elk jaar weer een nieuwe anecdote of spannende belevenis bij komt als de verhalen opgehaald worden op de Viaduct familiedagen.
Herinneringen die altijd terugkomen verpakt in smeuïge verhalen, elk jaar weer wat meer aangedikt en nog spannender.
Zo was er die eerste vakantie dat we met alle brommers op pad naar Luxemburg gingen.
Een klein weekje mochten we weg van het werk in het familiebedrijf thuis. Dus volop benutten die tijd.
In alle vroegte 6.00 uur verzamelden we. De Kreidler, Zündapp, DKW, Batavus, Sparta en Puch waren getankt en we konden vertrekken. Met een brede lach werden de brommers gestart en gingen we op wereldreis naar het verre Luxemburg. Klaor? Gaas op dae Zuuger!
Krak! Krak? Wat was dat? Ai, de gaskabel van de Sparta was geknapt.
Snel een nieuwe halen bij de fietsenmaker… Maar Ton van Laor ging pas om half negen open!! Zo hadden we de eerste vertraging al te pakken. Er volgde in Maasbree meteen nog een lekke band en in Neer een kapotte bougie… Rond 12 uur konden we dan echt op weg naar een onvergetelijke vakantie met veel avonturen en heel weinig brommerpech. ’s Avonds laat aankomst op de camping en de ingewikkelde tent opzetten met veel hulp van andere gasten. Zo, de vakantie kan beginnen! Luxemburg, Viaduct is here!
Na een weekje weer naar Maasbree en eenmaal allemaal thuis waren we een uurtje later weer aan ’t werk: in het veld, op de boerderij, in ’t café, op de tractor en de werkplaats.
De jubileumdag – Viaduct anno 2026
Op zaterdag 5 september vierden we allemaal samen 60 jaar vriendschap en verbondenheid. Bij Mart en Gerrie Niëns op de Veldsehuizen hadden we alle ruimte voor ons feestprogramma voor alle leeftijden.
Natuurlijk werd er gestart met de traditionele Viaductlunch waarbij spek en eieren de boventoon voerden in het menu. Na het bijpraten en vertier op springkussen en trapveld was het tijd voor een bijzonder jubileummoment: samen naar de Viaductbaum! Deze boom, in 2012 geplant als ludiek onderdeel van een Viaductdag toen, is vanaf dat moment het vaste ankerpunt voor een jaarlijks plechtig ritueel van herdenken en proosten op alle Viaducters. De boom noemen we daarom dan ook met respect De Viaductbaum. Met de gehele Viaductfamilie togen we naar de boom om daar even allemaal samen te gedenken en daarna te vieren! Een prachtig plaatje!
Vervolgens was het lachen, gieren brullen bij het optreden van een goochelkomiek en gingen we het Viaductfanatisme bij een aantal teamspelen de ruimte geven. De een nog feller dan de ander, we moeten winnen! De toernooimentaliteit was weer door alle generaties zichtbaar. Gelukkig was er geen VAR bij… En daarna weer die fanatieke “derde helft” waarin alles nog eens fijntjes met de nodige overdrijvingen en met een biertje, frisje, melkje nabeschouwd en geanalyseerd werd.
Na hard werken knort de maag: de friteswagen! Want een Viaductdag zónder frites, mayo en bami is géén Viaductdag. En dan komt het moment dat de kleinsten naar de wol moeten en er voor de “groëte Viaducters” een mooi avond quiz-pong-denk-doe-lach-drink programma volgt tot in de kleine uurtjes. Weer met veel fanatisme en vooral heel veel humor, plezier, muziek, meezingen, sterke verhalen, soms misschien een beetje aangedikt, maar niet veel…denken ze…
De dronebeelden laten een grote groep mensen zien. Maar wie goed kijkt, ziet meer: verbinding tussen generaties. De oorspronkelijke vrienden, hun partners, kinderen, kleinkinderen. Een club die zich vormde van vier kleuters naar negen jongens en uitgroeide tot één vriendenfamilie.
-Bert, Jo, Mart, Piet, Ton, Wiel en Wim-
